Homoseksualiteit en ouderschap in China

Homoseksualiteit en ouderschap in China

Hoe gaan Chinese ouders om met de homoseksualiteit van hun kinderen? Op de populaire Chinese nieuwswebsite NetEase stond het verhaal van een moeder en haar homoseksuele zoon (foto) deze week enkele dagen lang op de voorpagina. Opvallend in China, waar de acceptatie van homoseksualiteit langzaam op gang komt, en dus en aanleiding voor duizenden reacties.

De moeder verteld over de schok toen haar zoon uit de kast kwam, over haar proces van ontkenning tot acceptatie van haar zoon’s seksuele voorkeur, en over de reacties van haar familie en omgeving. Een persoonlijk kijkje in de huidige stand van homoacceptatie in China.

Hierbij een gedeeltelijke vertaling van het verhaal van de Chinese moeder, dat begint met het uit de kast komen van haar zoon:

Tien jaar geleden zat ik op een dag over van alles en nog wat te chatten met mijn zoon op chatprogramma QQ, net als altijd. M’n zoon vond het misschien nogal gezellig, aangezien hij inneens vroeg “Mam, wat zou je doen als ik op een dag een jongen mee naar huis bracht?” “Prima joh, heb ik een zoon erbij” antwoordde ik. Vlug typte mijn zoon terug “Mam, ik ben een kameraad.” Ik gaf meteen antwoord: “Ik ben ook een kameraad!”. “Mam, het woord “kameraad” betekent niet wat jij denkt, de “kameraad” waar ik het over heb betekent homo…”

Ik was sprakeloos. Ik had altijd gedacht dat homoseksualiteit alleen iets modieus was voor sterren uit de showbizz, hoe kwam mijn zoon hier nou inneens bij? “Waarom zou jij nou homo zijn? Doe je anderen na om trendy te zijn?” vroeg ik mijn zoon. “Ik vind jongens gewoon leuk” antwoordde mijn zoon. De tranen rolde meteen over mijn wangen, ik weet ook niet waarom ik huilde, toen ik het woord “homo” zag kon ik mijn tranen gewoon niet meer inhouden.

“Sinds wanneer weet je dat je homo bent? Heb je wel eens met meisjes verkering gehad? Als je het nog nooit hebt geprobeerd met een meisje hoe weet je dan dat je ze niet leuk vind? Heb je soms psychische problemen? Heb je lichamelijke problemen? Of heeft mamma je verkeerd opgevoed? Heb je ik soms teveel kleurige kleding laten dragen toen je klein was? Of heb je als kind teveel snoepjes en chocola gegeten?” Vroeg ik aan mijn zoon. Maar mijn zoon typte maar één zin terug: “Toen ik net op de middelbare school zat wist ik al dat ik homo was. Mam, ik ben zo geboren, het kan niet meer veranderd worden.”

Ik trok het echt niet om nog verder chatten, en kon enkel zeggen “zoon, mamma is moe, ik wil slapen.” Ik zette QQ op onzichtbaar, verborg mijn gezicht in mijn handen en huilde. Uit angst dat de buren het zouden horen rende ik naar beneden om buiten op straat verder te huilen. Terugdenkend aan hoe mijn zoon is opgegroeid, had ik niet het idee dat hij ziek was, en volgens mij was er ook niets mis met zijn opvoeding, dus waarom nu dit inneens?

De moeder bedacht zich vervolgens alle keren dat haar zoon haar vertelde over bekende homo’s, en alle films over homoseksualiteit die hij gedownload had. Ze keek in een keer al deze films, en besloot vervolgens dat ook al begreep ze niets van homoseksualiteit, ze allereerst haar zoon moest accepteren.

Zonder iets van homoseksualiteit te weten was dat echter moeilijk, en zoekopdrachten op het Chinese internet resulteerden tien jaar geleden enkel in verhalen over enge ziektes.

Ten einde raad nam ze ontslag en verhuisde ze naar Shanghai om in te trekken bij haar zoon, die daar studeerde. Zo kon ze hem in ieder geval steunen, dacht ze.

Voel je écht helemaal niets voor meisjes?

Door het contact met de vrienden van haar zoon kwam ze er langzaamaan achter dat seksuele geaardheid niet aan verandering onderhevig is. Gevoelsmatig drong dit echter nog steeds moeilijk door, zeker toen haar zoon regelmatig met vriendinnen thuis kwam:

Toen een meisje een keer bij ons thuis op bezoek was en het te laat was geworden, vroeg ze “mevrouw, ik blijf vannacht hier, goed?” Prima, zei ik, en maakte gauw mijn bed op, met twee kussens. Toen het meisje zich klaar maakte om te douchen deed ze nonchalant mijn zoon’s kledingkast open, haalde er een t-shirt uit, liet voor de ogen van mijn zoon haar broek en onderbroek zakken en trok het t-shirt aan. Meteen wierp ik een blik in mijn zoon’s richting, en zag dat hij nog even natuurlijk met het meisje doorkletste, totaal niet onder de indruk. Het is moeilijk uit te drukken wat ik toen voelde…

Toen het meisje klaar was met douchen klom ze het bed in van mijn zoon om verder te kletsen. Ik ging alvast naar mijn kamer om te slapen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd merkte ik dat de plek naast me in bed leeg was. Eerst dacht ik nog dat het meisje van gedachte was veranderd en toch naar huis gegaan was, en was van plan naar het balkon van mijn zoon’s kamer te gaan om de kat eten te geven. Toen ik binnen stapte en zag dat het meisje in bed lag bij mijn zoon verkrampte ik, wat was dit nu? Omdat mijn de deur van mijn zoon’s deur open stond, stond ik aan de grond genageld, fantaseerde ik nou wat ik net had gezien? Ik stond in de deur opening, wilde naar binnen maar durfde niet. Na een poos getwijfeld te hebben besloot ik toch naar binnen te stappen om te kijken hoe het nou precies zat.

Uiterst voorzichtig stak ik mijn hoofd om het hoekje. Ja hoor, het meisje sliep inderdaad in het bed van mijn zoon, die vlak naast haar lag met zijn rug naar haar toe. Het meisje lag met haar gezicht naar mijn zoon, haar arm losjes over de zij van mijn zoon, allebei diep in slaap. Zenuwachtig pakte ik wat dingen en ging de deur uit. De hele ochtend lang stond het beeld van die twee jongelui op mijn netvlies gebrand. Wat ik almaar dacht was, zou mijn zoon dan toch meisjes leuk zijn gaan vinden?

Het zien van deze situatie maakte me niet opgewonden of blij; ik raakte ik paniek. Aan de ene kant hoopte ik dat er iets gebeurd was, terwijl ik daar aan de andere kant ook bang voor was. Mijn gedachten waren een warboel. Om een uur of twee ’s middags hield ik het niet meer, en stuurde mijn zoon een sms’je: “Wat was dat voor situatie vannacht?” Mijn zoon stuurde terug: “Mam, je denkt te ver door!” Ok, dan zal ik wel te ver doordenken. Een hele tijd later vroeg ik mijn zoon nog eens “Voel je écht helemaal niets voor meisjes? Zelfs niet een piepklein beetje?” Het antwoord van mijn zoon was duidelijk: “Nee, echt absoluut niets!”

Later kwamen er geregeld andere meisjes langs, waarmee haar zoon ook op stap ging. Pas toen de vriendjes van deze meisjes vertelden dat ze hun vriendinnetjes met een gerust hart een kamer lieten delen met haar zoon, gaf ze alle hoop op.

Heeft mijn kleinzoon al een vriendje?

Nadat haar zoon uit de kast was gekomen, durfde ze enkel haar broer en zus te vertellen dat haar zoon homo is. Haar zoon was het lievelingetje van haar moeder, maar ze heeft nooit durver beginnen over de homoseksualiteit van haar zoon. In plaats daarvan gebruikte ze de techniek die haar zoon eerder bij haarzelf gebruikte, en vertelde ze haar moeder regelmatig over Chinese beroemdheden die uit de kast waren gekomen, over films met homo’s in de hoofdrol, en over het buitenland, waar homorechten zo goed waren dat homo’s konden trouwen.

Toen haar moeder moest huilen omdat haar zoon nog niet getrouwd was, kwam het er na tien jaar voorbereiding en geheimhouding dan toch van, ze vertelde oma dat haar kleinzoon homo is:

“Heb je momenteel een hoge bloeddruk? Problemen met je hart? Heb je medicatie nodig?”
“Geen van allen, hoezo?”
“Ik moet je iets vertellen, maar ben bang dat je het niet trekt, m’n broer en zus vinden allebei dat ik het niet moet zeggen.”
“Waar heb je het nou over?”
“Je kleinzoon Linlin is homo, hij houdt van jongens.”

Mijn moeder keek op, en staarde me aan met tranen in haar ogen. Een minuut lang was het stil. Toen zei ze “ik accepteer hem.”

Ik barste in janken uit. M’n oude moeder hield me vast en vroeg: “waarom heb je het me niet eerder verteld? Je had het altijd maar over homosekualiteit dit homoseksualiteit dat, ik dacht nog dat jij zelf homo was!”

Ik had 10 jaar lang voorbereid, en m’n 78 jarige moeder had maar 1 minuut nodig om het te accepteren. Zo blijkt maar dat het waar is wat ik vaak zeg: kinderen moeten niet onderschatten hoeveel hun ouders kunnen accepteren, en ouders moeten niet overschatten hoeveel ze zelf kunnen hebben.

Tegenwoordig belt mijn moeder me vaak om te vragen “heeft Linlin al een vriendje gevonden? Als hij een vriendje heeft moet hij hem meenemen zodat ik hem kan zien…”

De moeder die dit artikel schreef is inmiddels betrokken bij verschillende homorechten organisaties in China.

Online reacties

Op dit verhaal kwamen binnen no time meer dan vier duizend reacties, die de verdeelde publieke opinie over homoseksualiteit en homo’s in China goed weerspiegelen. Een kleine greep uit de reacties met de meeste waarderingen:

“Wat een moedige moeder”

“De hele dag zulk soort misselijkmakende homoverhalen schrijven, walgelijk!”

“Homoseksualiteit is genetisch bepaald, en heeft niets te maken met opvoeding”

“Verzet je tegen homo’s, sla ze als je er een tegen komt”

“Ik hoop dat deze moeder de giftige, vernietigende reacties hier niet leest. Tien jaar geleden begreep ik ook niets van homoseksualiteit, maar met de jaren en de boeken die ik las, heb ik steeds meer begrip gekregen voor deze sociale groep, en ben ik langzaamaan de pijn en moelijkheden gaan begrijpen die de discriminatie tegen homo’s met zich mee brengt. Ik ben ook een moeder, en gelukkig is mijn zoon hetero, gelukkig blijft mij en mijn kind de pijn en kwelling bespaard. Ik heb een diepgaand begrip en medeleven voor de hulpeloosheid en pijn van deze moeder, en hoop dat deze maatschappij wat toleranter kan worden naar de homo gemeenschap.”


Chinees – Nederlandse vertaling: Jianghu
Bronnen (Chinees): NetEase deel 1, NetEase deel 2, Reacties

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+

Lees verder